Ik was, net als velen zo bleek, naar het IJsselmeer getogen om de maan te fotograferen die mooi rood zou moeten zijn en we zouden een maansverduistering moeten kunnen zien. Velen waren met mij. Honden speelden op de strandjes en in het water, de temperatuur was tenslotte nog 30 graden toen ik er aan kwam. Ik was er gelijktijdig met een vrouw die foto’s ging maken met een goede compact camera. Even later kwam er een jonge vrouw met een spiegelreflex camera. We bleven even bij elkaar staan en wisselden wat standpunten uit. Een daarvan was “waar komt de maan op?”. Nu wist ik uit ervaring dat het in het zuidoosten moest zijn dus we besloten een stuk te lopen naar een open deel van het IJsselmeer. Dus statief op de rug, camera aan mijn zij en lopen door het mulle zand.

Al snel bleek dat we niet de enigen waren die de ruimte hier gezocht hadden, logisch ook want je hebt er een prachtig ruim zicht. Het was nog maar 21 uur dus tijd genoeg om on te installeren. Statief opzetten, camera er op en alles op handbediening zetten want anders houd de belichting je voor de gek. Ik had besloten om met Live View te werken en met de afstandsbediening om trillingen te voorkomen. De camera had ik al vast ingesteld op ISO 200, diafragma f11 en mijn inschatting was dat met deze instelling de sluitertijd wel binnen de perken zou blijven. Hij mag natuurlijk niet te lang worden anders heb je een elliptische maan op de foto met bewegingsonscherpte. Verbazingwekkend hoe snel dat ding nog beweegt. Alles was opgezet, nu maar wachten!

Het wachten leek al snel lang te duren en het gluren naar de donkere hemel verveelde ook snel. Wel bleef er enige twijfel of we wel de juiste kant op keken. Ondertussen besloten mijn buurvrouw en ik maar wat foto’s te maken van Medemblik in de schemering. In de tussentijd ging een paar aan mijn andere kant maar geposeerde foto’s te maken wat af en toe lachwekkende poses opleverde. Deze heb ik maar niet gefotografeerd omdat ik wist dat ik dit verhaaltje ging schrijven en om ze nou zo in beeld te zetten was me ook wat te gortig. In de tussentijd was een man, hij had zijn hond meegenomen, begonnen met een balletje te gooien waar zijn hond dan met een bloedgang achteraan rende. Dit ging goed tot het arme dier een noodstop moest maken om niet met mijn statief te botsen. Al met al leverde al die toestanden veel gelach op, maar de maan kwam maar niet. Ik weet niet of het uit verveling was, maar op een gegeven moment begon iemand met zijn camera naar de hemel te flitsen alsof hij de maangoden wilde oproepen. Dit werkte niet.

Na anderhalf uur maakte de jonge vrouw, ze was inmiddels vergezeld door haar vriend, er een einde aan en wilde gaan. Toch raakten we nog even in gesprek. Ze zag hoe ik bezig was met handmatige instellingen en vroeg waarom dat was. Uiteraard vertelde ik alles over de belichting die voor de gek word gehouden door de donkere hemel en meer. Dat had ze jammer genoeg nog niet op haar fotocursus geleerd. Als troost heb ik haar toen maar geleerd dat je om deze tijd mooi foto’s van water jan maken met lange sluitertijden waardoor er een mooie waas ontstaat. Zo zijn we toch nog even bezig geweest en hebben we beiden nog leuke foto’s gemaakt.

Tot op een gegeven moment een Duitse vrouw aankondigde dat de maan aan de andere kant van de dijk stond. Eigenlijk kun je het niet geloven maar er was wel een rood schijnsel door de bomen. We haastten ons die kant op en de hoop werd steeds groter dat het wel zo was. Een paar honderd meter kwam de teleurstelling, het was een lantaarnpaal die een wat slechte start had maar die nu volop brandde. We besloten maar naar huis te gaan en ieder ging zijns weegs.

Hier onder kun je nog een paar foto’s bekijken die tijden die toch wel erg leuke ontmoetingen zijn gemaakt. Hopelijk tot zien allemaal bij het volgende fenomeen, of gewoon omdat het leuk is!

Lees ook

Delen is alleen maar eerlijk: